Schaatsen in Grefrath

Afgelopen zaterdag - 13 december - hadden maar liefst elf jeugdleden plus drie begeleiders de moed gevonden om de vrieskou te trotseren en in Grefrath te gaan schaatsen. Terwijl de rest van de vereniging thuis bij de kachel zat en Nick nog op de fiets, stonden we om één uur ’s middags alvast buiten de zaal te “verozelen” als voorbereiding op deze expeditie. Tijdens het wachten kreeg Pascal het voor elkaar om binnen één minuut twee zitplaatsen te verspelen: Eerst door de stelling “op belangrijke mensen moet je altijd wachten” in het geval van Ruben in twijfel te trekken en daarna door Joep te dreigen eens “duchtig” tegen het ijs te duwen – waarvan achteraf bleek dat dit gewoon vanzelf ging. Hij had het geluk dat John nog bereid was om hem in zijn auto toe te laten, en zo konden we dus inclusief Pascal richting Duitsland vertrekken.
Na het passeren van een reclamebord klonk vanaf een achterbank de prangende vraag: “wat is een wilde nacht?”. Voorin werd het even stil, maar gelukkig brak Jasper al snel het eerste ijs van die dag met het antwoord “Dat is een nacht met allemaal wilde dieren” en reden we meteen de grens over waar dergelijke teksten niet meer te zien waren. De achterbank raakte druk doende Duits te oefenen met wilde imitaties van een of andere enge tekenfilmdokter “Hier haab iek meine martelwerktoigen” en zo reden we in een klein half uurtje achter John aan naar de plaats van bestemming.
Het werd al snel duidelijk dat de achterbankworkshop zijn vruchten had afgeworpen toen de drie deelnemers in vloeiend Duits hun schoenmaten opgaven. De loopschoenen werden allemaal in een kluisje gepropt en nadat iedereen zijn schaatsen had gestrikt of laten strikken, stond iedereen te schlittschuhfahren. Alleen Joep probeerde nog wat moed te verzamelen en Ruben was zo verstandig om zijn normale schoeisel aan te houden en alles van de zijkant te aanschouwen. Terwijl de rest al druk pirouetterend over het ijs dartelde, begon Joep met zijn eerste pasjes, raakte ten val bij een onbedoelde dubbele Rittberger en probeerde onder het proestende gelach van hem totaal onbekende Duitsers, en Pascal, half vallend van het ijs te geraken. Zijn schaatsen waren vijf minuten later weer te huur.

Zo bleef John als enige schaatsende begeleider over. Ondanks de koude wind en de pijnlijke voeten werd er volop geschaatst, terwijl de kantzitters zich probeerden warm te houden bij een hete-lucht-paal. Aan het einde van de middag werden er nog wat Pommes mit Majo verorbert en begaf iedereen zich voor de laatste keer op het ijs. Pascal "De Beul" mocht - zoals beloofd - nog even op Jedrek gaan zitten omdat deze zich vrijdagavond op de training niet helemaal had gedragen.

Toen alle rekeningen waren vereffend konden de schaatsen weer uit, werd de kluis met alle schoenen geopend en verspreidde zich een vrij onbestemde geur. John begon nog een zoektocht naar Nick, Luc en Wesley en nadat deze waren teruggevonden konden we weer naar huis.

Eenmaal onderweg begon de achterbank onder aanvoering van MC Jebus te beatboxen en toen bleek dat dit niet helemaal werkte, werd het drietal ingezet als achterbankkoor dat de rest van de terugweg “naaa na na naa naa” zong op steeds hetzelfde Duitse disconummer. En zo bereikten we met harde muziek en luid gezang de zaal. In de kantine werden de laatste zakcenten nog gespendeerd aan halve cola’s en voor zes uur was iedereen, ontdooid en al, weer op weg naar huis.